Czego się dowiesz?
- Co to są przepukliny brzuszne wewnętrzne i jakie typy występują najczęściej?
Przepuklina brzuszna wewnętrzna polega na przemieszczeniu fragmentu jelita przez naturalny lub nabyty otwór wewnątrz jamy otrzewnej, bez widocznej wypukłości na brzuchu. Najczęściej występują przepukliny paraduodenalne, a rzadziej pericecal, przez otwór Winslowa, transmesenterialne, intersigmoid oraz miedniczne lub paravesical. Mogą być wrodzone albo nabyte, na przykład po operacjach jamy brzusznej.
- Kto jest najbardziej narażony na przepukliny brzuszne wewnętrzne?
Największe ryzyko dotyczy osób po wcześniejszych operacjach przewodu pokarmowego oraz pacjentów z ubytkami w krezce lub otrzewnej. Znaczenie mają też czynniki zwiększające ciśnienie śródbrzuszne, takie jak otyłość, przewlekłe zaparcia, silny kaszel czy regularne dźwiganie. Wrodzone postacie mogą ujawnić się także u dorosłych między 30. a 50. rokiem życia.
- Jakie objawy mogą sugerować przepuklinę brzuszną wewnętrzną?
Przepuklina brzuszna wewnętrzna często daje nawracające bóle brzucha po posiłku, wzdęcia, nudności i uczucie pełności, które mogą okresowo ustępować. U części chorych poprawa pojawia się po zmianie pozycji ciała, co może wynikać z chwilowego odbarczenia jelita. Takie objawy bywają mylone z dolegliwościami czynnościowymi, dlatego nawracający schemat powinien skłaniać do pogłębionej diagnostyki.
- Jak wygląda leczenie i rekonwalescencja po przepuklinie brzusznej wewnętrznej?
Leczenie przepukliny brzusznej wewnętrznej polega na operacyjnym uwolnieniu jelita i zamknięciu wrót przepukliny, metodą laparoskopową albo otwartą zależnie od stanu pacjenta i rozległości zmian. Po zabiegu ważne są kontrola bólu, obserwacja pracy jelit i wczesna mobilizacja, często już od następnego dnia. Przez 4–6 tygodni zwykle ogranicza się dźwiganie i gwałtowne skręty tułowia.
Przepukliny brzuszne wewnętrzne to rzadki, ale groźny problem, który może długo dawać nieswoiste objawy, a nagle doprowadzić do niedrożności jelit. Wyjaśniamy, kto jest najbardziej narażony, jak wygląda diagnostyka i kiedy konieczne jest leczenie operacyjne.
Rozważasz zabieg? Skonsultuj się ze specjalistą
Odpowiemy na pytania o przebieg, rekonwalescencję i cenę.
Oddzwaniamy w ciągu 24 godzin roboczych.
Co znajdziesz w artykule?
Czym są przepukliny brzuszne wewnętrzne i jakie mają typy
Przepukliny brzuszne wewnętrzne to sytuacja, w której fragment jelita przemieszcza się przez naturalny albo nabyty otwór wewnątrz jamy otrzewnej. Kluczowa różnica w porównaniu z typową przepukliną pachwinową czy pępkową polega na tym, że tutaj zwykle nie widzisz żadnej wypukłości na brzuchu. Problem rozwija się „w środku”, dlatego rozpoznanie bywa trudniejsze i często opóźnione.
Mechanizm jest prosty: pętla jelita wpada do nieprawidłowej przestrzeni lub szczeliny, gdzie może się okresowo przemieszczać, a w gorszym scenariuszu ulec uwięźnięciu. Jeśli dochodzi do ucisku naczyń krezki, pojawia się ryzyko niedokrwienia, a następnie martwicy jelita. Z tego powodu przepukliny brzuszne wewnętrzne nie są wyłącznie ciekawostką anatomiczną, ale realnym zagrożeniem chirurgicznym.
Najczęstsze typy przepuklin wewnętrznych
Nie wszystkie postacie występują równie często. Z praktycznego punktu widzenia warto znać podstawowy podział, bo poszczególne typy różnią się lokalizacją i obrazem w badaniach obrazowych. Największy udział mają przepukliny paraduodenalne, czyli związane z okolicą dwunastnicy.
- Paraduodenalne – około 50–55% wszystkich przypadków; to najczęstsza grupa.
- Pericecal – około 10–15%; dotyczą okolicy kątnicy.
- Przez otwór Winslowa – około 6–10%; rzadkie, ale potencjalnie groźne.
- Transmesenterialne lub transmesocoliczne – około 5–10%; związane z ubytkiem w krezce lub krezce okrężnicy.
- Intersigmoid – około 4–8%; w rejonie esicy.
- Miedniczne lub paravesical – około 5–6%; należą do rzadszych postaci.
W codziennej diagnostyce najwięcej uwagi poświęca się przepuklinom paraduodenalnym, bo są najczęstsze i potrafią dawać zarówno przewlekłe, jak i nagłe objawy. Jeżeli słyszysz od lekarza skrót PDH, chodzi właśnie o tę grupę.
Przepukliny wrodzone i nabyte
Pod względem pochodzenia przepukliny brzuszne wewnętrzne dzieli się na wrodzone i nabyte. Wrodzone wynikają z odmienności rozwojowych otrzewnej, krezki albo sposobu ułożenia jelit w życiu płodowym. Co ważne, wrodzona wada nie musi dawać objawów w dzieciństwie. Często ujawnia się dopiero u osoby dorosłej.
Postacie nabyte pojawiają się później, zwykle po zabiegach operacyjnych, urazach albo w związku z powstaniem ubytków w krezce i otrzewnej. To właśnie dlatego wywiad o wcześniejszych operacjach jamy brzusznej ma tak duże znaczenie. Nawet niewielki defekt pooperacyjny może stać się miejscem, przez które przejdzie pętla jelita.
Dla Ciebie najważniejszy wniosek jest prosty: brak widocznej przepukliny na skórze nie oznacza, że problemu nie ma. Jeżeli dolegliwości są nawracające, zwłaszcza po jedzeniu lub zmianie pozycji, trzeba brać pod uwagę także tę mniej oczywistą przyczynę.
Kto jest najbardziej narażony na przepukliny wewnętrzne
Ryzyko nie rozkłada się równo w całej populacji. Wrodzone przepukliny wewnętrzne często ujawniają się między 30. a 50. rokiem życia, a część opracowań wskazuje na częstsze występowanie u mężczyzn. To ważne, bo pacjent bez wcześniejszych operacji bywa błędnie uznawany za osobę „mało prawdopodobną” do takiego rozpoznania, choć w praktyce nie zawsze tak jest.
W przypadku postaci nabytych największe znaczenie mają czynniki, które tworzą anatomiczny „punkt wejścia” dla jelita albo sprzyjają jego przemieszczeniu. Im więcej takich elementów występuje jednocześnie, tym większa szansa, że dojdzie do objawowej przepukliny.
Znaczenie przebytych operacji jamy brzusznej
Najważniejszym czynnikiem ryzyka dla przepuklin nabytych są wcześniejsze operacje przewodu pokarmowego. Zabieg może pozostawić niewielki ubytek w krezce lub zmienić układ pętli jelitowych. Dla chirurga to szczególnie istotna informacja po operacjach rekonstrukcyjnych, bariatrycznych, resekcjach jelita czy bardziej rozległych procedurach laparoskopowych i otwartych.
Nie oznacza to, że każda operacja prowadzi do problemu. Chodzi raczej o to, że po zabiegu trzeba zachować czujność diagnostyczną, jeśli pojawiają się napadowe bóle brzucha, nudności lub wzdęcia. U części pacjentów objawy rozwijają się miesiące, a nawet lata po pierwotnej operacji, co dodatkowo utrudnia połączenie faktów.
Czynniki sprzyjające wzrostowi ciśnienia śródbrzusznego
Drugą grupą czynników są sytuacje zwiększające ciśnienie śródbrzuszne. W prostym ujęciu oznacza to większy nacisk wewnątrz jamy brzusznej, który może ułatwiać przemieszczanie się jelita do istniejącego ubytku. Znaczenie mają także otyłość, przewlekłe zaparcia, częsty intensywny wysiłek oraz niektóre anomalie anatomiczne krezki i defekty otrzewnej.
- otyłość i zwiększona ilość tkanki tłuszczowej w jamie brzusznej,
- regularne dźwiganie dużych ciężarów,
- przewlekłe parcie przy oddawaniu stolca,
- silny, przewlekły kaszel,
- wrodzone lub nabyte nieprawidłowości krezki i otrzewnej.
Jeśli należysz do grupy ryzyka i masz nawracające bóle brzucha bez jasnej przyczyny, warto uwzględnić przepukliny brzuszne wewnętrzne w dalszej diagnostyce. Właśnie u takich pacjentów pozornie „niewinne” epizody mogą okazać się pierwszym sygnałem rozwijającego się problemu.
⚠️ Brak wypukłości nie wyklucza problemu: Przepuklina wewnętrzna może nie dawać żadnego widocznego uwypuklenia. Silny ból brzucha z wymiotami wymaga pilnej diagnostyki.
Objawy przepuklin wewnętrznych: od niespecyficznych do nagłych
Objawy bywają zdradliwe, bo często są mało charakterystyczne. Pacjent opisuje ból brzucha, uczucie pełności, nudności albo wzdęcia, ale przez długi czas nie ma jednego wyraźnego sygnału, który od razu kierowałby do chirurga. To właśnie dlatego przepukliny brzuszne wewnętrzne bywają rozpoznawane późno.
W praktyce dolegliwości można podzielić na dwie grupy: przewlekłe, nawracające epizody oraz objawy ostre, które sugerują niedrożność lub zaburzenie ukrwienia jelita. Granica między nimi potrafi być cienka. U części pacjentów przez wiele tygodni lub miesięcy pojawiają się łagodne incydenty, a potem nagle dochodzi do gwałtownego pogorszenia.
Objawy przewlekłe i epizodyczne
Najczęściej zgłaszane są nawracające bóle brzucha po posiłku, zwykle o charakterze kolkowym lub rozpierającym. Ból może być rozlany, trudny do jednoznacznego umiejscowienia, czasem promieniuje do środkowej części brzucha. Typowe jest to, że objawy pojawiają się falami i mogą czasowo ustępować samoistnie.
U części chorych dochodzi do poprawy po zmianie pozycji ciała. To cenna wskazówka, bo może wynikać z chwilowego odbarczenia uwięzionych pętli jelita. Do tego dołączają wzdęcia, nudności, niestrawność i uczucie zalegania po jedzeniu. Takie symptomy bywają mylone z problemami czynnościowymi, zespołem jelita drażliwego albo „wrażliwym żołądkiem”.
- ból brzucha po posiłku,
- kolkowe lub napadowe skurcze,
- wzdęcia i napięcie brzucha,
- nudności i uczucie przelewania,
- okresowa poprawa po zmianie pozycji ciała.
Jeżeli takie objawy wracają regularnie, a standardowe leczenie nie przynosi trwałej poprawy, warto rozszerzyć diagnostykę. Sam fakt, że dolegliwości „przechodzą”, nie oznacza bezpieczeństwa. Czasami jest to tylko etap przejściowy przed pełnoobjawową niedrożnością.
Objawy alarmowe wymagające pilnej pomocy
Alarmujące są przede wszystkim objawy sugerujące niedrożność jelit. Należą do nich narastający, silny ból brzucha, wymioty, zatrzymanie gazów lub stolca oraz bolesne wzdęcie. Taki obraz może oznaczać, że pętla jelita została uwięźnięta i nie ma prawidłowego pasażu treści pokarmowej.
Jeszcze groźniejsza sytuacja pojawia się wtedy, gdy ucisk obejmuje naczynia krezki. Wówczas rozwija się niedokrwienie jelita, które może szybko przejść w martwicę. W niektórych analizach dotyczących przepuklin paraduodenalnych śmiertelność przy opóźnionym rozpoznaniu sięgała 20–50%. To pokazuje skalę ryzyka i tłumaczy, dlaczego przy ostrych objawach nie czeka się z decyzją zbyt długo.
Niepokój powinny wzbudzić także objawy ogólne: bladość, osłabienie, poty, przyspieszone tętno czy wyraźne pogorszenie samopoczucia. Jeżeli ból nie ustępuje, brzuch staje się coraz bardziej napięty, a do tego dochodzą wymioty, potrzebna jest pilna ocena lekarska i zwykle szybka diagnostyka obrazowa.
💡 CT to klucz w rozpoznaniu: Tomografia z kontrastem najlepiej pokazuje położenie jelit, krezkę i naczynia. Dobrze opisane CT zmniejsza ryzyko pomyłki diagnostycznej.
Jak rozpoznaje się przepukliny brzuszne wewnętrzne
Rozpoznanie opiera się przede wszystkim na połączeniu wywiadu, obrazu klinicznego i badań obrazowych. Samo badanie brzucha często nie wystarcza, bo w przeciwieństwie do przepuklin zewnętrznych nie ma typowej wypukłości w powłokach. Zdarza się więc, że pacjent ma istotny problem chirurgiczny, a badanie fizykalne jest tylko niejednoznaczne.
Dlaczego badanie fizykalne bywa niewystarczające
Lekarz może stwierdzić tkliwość, wzdęcie albo objawy niedrożności, ale zwykle nie jest w stanie „wyczuć” samej przepukliny. Dzieje się tak dlatego, że cały problem rozgrywa się głęboko w jamie brzusznej. Jeżeli objawy są napadowe, między epizodami badanie może być niemal prawidłowe.
USG jamy brzusznej bywa przydatne jako badanie wstępne. Jest bezpieczne, dostępne i może pokazać rozdęte pętle jelit, płyn czy zaburzenia pasażu. Ma jednak ograniczenia: wynik zależy od doświadczenia osoby badającej, budowy ciała pacjenta oraz ilości gazów w jelitach. W głębokich przepuklinach wewnętrznych ultrasonografia często nie daje pełnej odpowiedzi.
Tomografia z kontrastem jako złoty standard
Tomografia komputerowa jamy brzusznej z kontrastem jest obecnie złotym standardem w diagnostyce. To badanie pozwala ocenić położenie pętli jelita, układ krezki, przebieg naczyń oraz cechy niedrożności lub niedokrwienia. Daje też największą szansę na rozpoznanie konkretnego typu przepukliny i zaplanowanie leczenia.
W praktyce duże znaczenie ma nie tylko samo wykonanie CT, ale również jakość opisu. Standaryzowane raportowanie, czyli uporządkowany szablon opisu najważniejszych cech, poprawia trafność rozpoznania. W analizach dotyczących pacjentów po bypassie jelitowym zastosowanie takiego podejścia zwiększało specyficzność z około 89% do 96%. To realna różnica, bo mniej wyników wątpliwych oznacza mniej pomyłek i mniej niepotrzebnych opóźnień.
Najważniejsze cechy obrazu w CT
Radiolog szuka w CT kilku charakterystycznych znaków. Część z nich ma angielskie nazwy używane także w polskich opisach, dlatego warto wiedzieć, co oznaczają. Nie chodzi o to, żeby samodzielnie interpretować badanie, ale żeby rozumieć, dlaczego wynik bywa tak istotny dla dalszego postępowania.
- Swirl sign – skręcenie naczyń i krezki, które może sugerować rotację oraz uwięźnięcie jelita.
- Klastry pętli jelitowych – nienaturalne skupienie jelit w jednym obszarze.
- Mushroom sign – obraz „grzyba”, związany z układem wpuklających się pętli i krezki.
- Jelito za SMA – obecność pętli jelitowych za tętnicą krezkową górną.
- Obrzęk krezki – może wskazywać na zastój żylny i ucisk w obrębie przepukliny.
- Poszerzone węzły chłonne i cechy zastoju – sygnały wspierające rozpoznanie.
Dla pacjenta najważniejsze jest to, że dobrze zaplanowana diagnostyka skraca drogę do leczenia. Jeśli dolegliwości sugerują przepuklinę wewnętrzną, nie warto opierać się wyłącznie na obserwacji. Tu liczy się szybkie potwierdzenie lub wykluczenie problemu, zanim rozwiną się powikłania.
Leczenie operacyjne: laparoskopowe i otwarte metody naprawy
Skuteczne leczenie jest chirurgiczne. Nie ma metody zachowawczej, która naprawi defekt anatomiczny odpowiedzialny za przepuklinę. Jeżeli pojawiają się ostre objawy, podejrzenie niedrożności lub cechy niedokrwienia jelita, zwlekanie z zabiegiem zwiększa ryzyko ciężkich powikłań.
Celem operacji jest uwolnienie uwięzionych pętli jelita, ocena ich ukrwienia oraz zamknięcie wrót przepukliny, czyli miejsca, przez które jelito się przemieszcza. Technika zabiegu zależy od stanu pacjenta, lokalizacji ubytku, rozległości zmian i doświadczenia zespołu operacyjnego.
Kiedy wybiera się laparoskopię
Laparoskopia jest metodą małoinwazyjną, dlatego coraz częściej stanowi pierwszy wybór u stabilnych pacjentów. Jej zalety to mniejszy uraz tkanek, zwykle mniejszy ból pooperacyjny, krótsza hospitalizacja oraz szybszy powrót do codziennej aktywności. W rękach doświadczonego chirurga pozwala zarówno rozpoznać problem, jak i od razu go leczyć.
W praktyce laparoskopię wybiera się szczególnie wtedy, gdy obraz CT jest czytelny, nie ma rozległej martwicy jelita, a stan ogólny pacjenta pozwala na bezpieczne przeprowadzenie zabiegu. To rozwiązanie często skraca czas dochodzenia do sprawności, zwłaszcza gdy interwencja nastąpi wcześnie.
Kiedy potrzebna jest operacja otwarta
Operacja otwarta, czyli laparotomia, pozostaje bardzo ważną metodą w bardziej złożonych przypadkach. Jest potrzebna wtedy, gdy występuje zaawansowana niedrożność, podejrzenie martwicy jelita, duże zrosty, rozległy ubytek lub konieczność szerszej rekonstrukcji tkanek. Czasami decyzja o dostępie otwartym zapada od razu, a czasami jest wynikiem konwersji z laparoskopii.
Konwersja nie jest błędem ani porażką techniczną. To świadoma decyzja podejmowana dla bezpieczeństwa pacjenta, gdy warunki w jamie brzusznej nie pozwalają na skuteczną i bezpieczną naprawę metodą małoinwazyjną.
Zamknięcie ubytku i rola siatki
Po odprowadzeniu jelita chirurg musi zabezpieczyć miejsce przepukliny. W prostszych sytuacjach wystarcza staranne zeszycie wrót przepukliny. Przy większych ubytkach lub słabszej jakości tkanek może być potrzebna siatka, która wzmacnia naprawę i zmniejsza ryzyko nawrotu.
Dobór techniki i materiału zawsze zależy od konkretnego przypadku. Znaczenie ma rozmiar ubytku, lokalizacja, ryzyko zakażenia oraz to, czy jelito wymagało dodatkowej interwencji. Dobrze zaplanowane leczenie operacyjne nie polega wyłącznie na „odblokowaniu” jelita, ale na takim zamknięciu defektu, by zminimalizować szansę powrotu problemu.
✅ Po zabiegu ruszaj się rozsądnie: Krótki spacer zwykle zaleca się już następnego dnia. Przez 4-6 tygodni unikaj dźwigania i gwałtownych skrętów tułowia.
Rekonwalescencja, możliwe powikłania i kiedy zgłosić się do chirurga
Powrót do formy zależy od rozległości operacji, stanu jelita przed zabiegiem i zastosowanej techniki. Inaczej przebiega rekonwalescencja po planowej laparoskopii, a inaczej po pilnej operacji otwartej z resekcją niedokrwionego odcinka jelita. Mimo tych różnic pewne zasady są stałe i warto je znać jeszcze przed zabiegiem.
Pierwsze dni po operacji
W pierwszym okresie najważniejsze są kontrola bólu, obserwacja pracy jelit i wczesna mobilizacja. U większości pacjentów zaleca się wstawanie i krótkie spacery już od kolejnego dnia. To poprawia wentylację płuc, zmniejsza ryzyko zakrzepicy i pomaga szybciej wrócić do zwykłej aktywności.
Po zabiegu stosuje się leczenie przeciwbólowe i przeciwzapalne, a w razie potrzeby również profilaktykę przeciwzakrzepową. Dieta zwykle zaczyna się od lekkostrawnych posiłków i jest rozszerzana stopniowo, zależnie od tolerancji i pracy przewodu pokarmowego. Jeśli pojawiają się nudności, wymioty lub brak pasażu, konieczna jest dodatkowa kontrola.
Przy małoinwazyjnych zabiegach pobyt w szpitalu bywa krótszy. W danych porównawczych dla operacji przepuklin brzusznych techniki laparoskopowe często wiązały się z hospitalizacją rzędu 2–4 dni, podczas gdy operacje otwarte częściej wymagały 5–10 dni. Trzeba jednak podkreślić, że przy przepuklinie wewnętrznej o ostrym przebiegu czas pobytu zależy przede wszystkim od ciężkości stanu, a nie tylko od samej metody dostępu.
Powrót do pracy i aktywności
Po laparoskopii część pacjentów wraca do pracy biurowej po około 1 tygodniu, a do codziennych aktywności po 1–2 tygodniach. Po operacji otwartej zwykle potrzeba 2–4 tygodni albo dłużej, szczególnie gdy praca wymaga wysiłku fizycznego. Przez 4–6 tygodni standardowo ogranicza się dźwiganie i gwałtowne ruchy skrętne tułowia.
Na tempo gojenia wpływają nie tylko rodzaj zabiegu, ale również palenie papierosów, otyłość, cukrzyca, choroby układu krążenia, wiek i ogólna kondycja organizmu. Zbyt szybki powrót do intensywnego wysiłku zwiększa ryzyko bólu, rozejścia tkanek i nawrotu przepukliny. Rozsądny plan aktywności jest więc częścią leczenia, a nie dodatkiem.
W placówce, która zapewnia jednocześnie diagnostykę, leczenie operacyjne i kontrole po zabiegu, łatwiej przejść cały proces w uporządkowany sposób. Dla pacjenta oznacza to prostszą ścieżkę: od konsultacji i badań obrazowych, przez wybór techniki zabiegu, po nadzór nad gojeniem i ocenę ewentualnych objawów nawrotu.
Objawy, z którymi nie należy zwlekać
Po operacji musisz zwrócić uwagę na kilka sygnałów ostrzegawczych. Pilnej konsultacji wymaga narastający ból brzucha, uporczywe wymioty, brak gazów lub stolca, szybko powiększające się wzdęcie, gorączka, sączenie z rany lub wyraźne pogorszenie stanu ogólnego. Takie objawy mogą sugerować niedrożność, zakażenie, krwawienie albo inne powikłanie wymagające szybkiej reakcji.
Nie warto czekać „do jutra”, jeśli dolegliwości są silne i postępują. W przepuklinach wewnętrznych czas ma znaczenie przed operacją i po niej. Im szybciej problem zostanie oceniony, tym większa szansa na uniknięcie kolejnej interwencji i cięższych powikłań.
Najczęściej zadawane pytania
Czy przepukliny brzuszne wewnętrzne widać na zewnątrz?
Zwykle nie. W przeciwieństwie do przepuklin zewnętrznych nie tworzą typowej wypukłości, bo jelito przemieszcza się wewnątrz jamy brzusznej. Dlatego samo oglądanie brzucha często nie wystarcza do rozpoznania.
Jakie badanie najlepiej wykrywa przepuklinę wewnętrzną?
Największą wartość ma tomografia komputerowa jamy brzusznej z kontrastem. Pozwala ocenić położenie pętli jelita, krezkę, naczynia oraz cechy niedrożności lub niedokrwienia. USG może pomóc, ale częściej ma ograniczenia.
Czy każda przepuklina wewnętrzna wymaga operacji?
Leczenie definitywne jest chirurgiczne. Przy ostrych objawach lub podejrzeniu niedokrwienia zabieg wykonuje się pilnie, bo zwlekanie zwiększa ryzyko martwicy jelita. Metody zachowawcze nie usuwają defektu anatomicznego.
Ile trwa powrót do pracy po operacji przepukliny wewnętrznej?
Po laparoskopii część pacjentów wraca do pracy biurowej po około 1 tygodniu, a do codziennych aktywności po 1-2 tygodniach. Po operacji otwartej zwykle trwa to 2-4 tygodnie lub dłużej. Dźwiganie ogranicza się zazwyczaj na 4-6 tygodni.
Czy przepuklina wewnętrzna może wrócić po zabiegu?
Tak, nawrót jest możliwy, choć jego ryzyko zależy od wielkości ubytku, techniki operacyjnej i procesu gojenia. Mniejsze bywa po starannej naprawie, a przy większych defektach także po użyciu siatki. Ryzyko zwiększają m.in. palenie i otyłość.
Kiedy ból brzucha może oznaczać stan nagły?
Pilnej oceny wymaga silny, narastający ból brzucha z wymiotami, wzdęciem oraz brakiem gazów lub stolca. Taki obraz może wskazywać na niedrożność i uwięźnięcie jelita. Zwlekanie zwiększa ryzyko ciężkich powikłań.
Przepukliny brzuszne wewnętrzne są trudniejsze do uchwycenia niż przepukliny zewnętrzne, ale mogą prowadzić do bardzo poważnych powikłań. Najważniejsze znaczenie ma szybkie rozpoznanie, tomografia z kontrastem i właściwie zaplanowane leczenie chirurgiczne. Jeśli objawy są nawracające albo nagle się nasilają, nie odkładaj konsultacji chirurgicznej.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej kliknij tutaj: https://medisticumsurgeryclinic.pl/
